Overleden
Tot het laatst wilde je leven,door een sterke wil gedreven.Je geest was nog op volle kracht,maar over je lichaam had je geen macht.Groot is de leegte die je achter laat,mooi zijn de herinneringen die blijven.
Op 10 maart 2011 bereikte ons het droevige bericht dat
Remko van Santen
op 32 jarige leeftijd is overleden.
Wij wensen zijn moeder en overige familieleden heel veel sterkte toe!
Een 2e handshart voor een 2e leven
18 februari 1999/maart 2006
Dertien jaar geleden kreeg Remko (26) een nieuw hart; een tweede handsje. Ieder jaar op die ene dag sta je erbij stil: "mensen hebben hun zoon of dochter verloren en jij hebt je leven terug" Het hart van iemand anders is al 12 jaar het hart van Remko!. Remko werd geboren met vijf hartafwijkingen. Drie operaties sleepten hem erdoor, tot zijn 13e jaar. Tot die leeftijd leefde hij erg voorzichtig:" Ik kon heel weinig. Als ik buiten speeld, bleef ik altijd dicht bij huis en tijdens de gymles op school zat ik aan de kant." Remko dacht er wel eens aan hoe het zou zijn om een nieuw hart te hebben: "Ik heb het wel eens aan een arts gevraagd maar dan kreeg ik te horen dat ik nog niet slecht genoeg was. Ik werd steeds vermoeider, at minder en deed minder. Ik ging niet meer naar school en lag alleen nog wat tv te kijken. Vanaf dat moment ging alles met de rolstoel." De artsen constateerden dat ze niets meer voor Remko konden doen. "Het was uitzichtloos en ik heb gehuild. Ik had alles gered en zou dit ook redden. Ik zou beter worden; beter dan het ooit geweest was. Maar ik wist dat het ook fout kon gaan." Onbekende donor Veranderd Remko is door dit hele verhaal wel veranderd. Niet alleen uiterlijk (ook door de medicijnen) maar ook van binnen. "Je gaat door zoiets toch nadenken: Anders was ik er niet meer geweest. Ik leef echt van dag tot dag. En probeer er wat van te maken. Ik heb de kans gekregen om voor een tweede keer te leven." Bron: Nederlands Dagblad 18 februari 1999 
Telefoontje
Nadat hij uitgebreid was onderzocht om te kijken of hij wel een nieuw hart kon krijgen, werd Remko op de wachtlijst gezet. En daarmee begon een spannende tijd. Na maanden van wachtten ging begin 1993 de telefoon. Het ziekenhuis in Rotterdam meldde dat er een hart was voor Remko. Het hart paste en na een operatie die ruim 7 uur duurde, klopte het in een ander lichaam: in de borstkas van Remko. "Nu ben ik geen hartpatiënt meer, was het eerste wat ik toen dacht toen ik bijkwam. En ik voelde het ook direct; dat het beter met me ging. Daarvoor was ik heel moe en snel koud. Je bent toch veertien jaar ziek geweest, dus dan merk je het verschil tussen ziek en een gezond hart wel."
Anders dan in Amerika gebeurt, weet Remko niets van zijn donor: van degene van wie hij het hart gekregen heeft. Is dat geen vreemd idee: een hart van iemand anders in je lijf te hebben? "Ik heb er veel over nagedacht. Vooral in het begin. Iemand anders was doodgegaan voor mij. Daar heb ik best moeite mee gehad. Na de transplantatie ben ik ook een paar keer bij een psycholoog geweest. En ieder jaar sta je er toch weer bij stil: mensen hebben hun zoon of dochter verloren en jij hebt je leven terug."
Na de operatie begon een nieuwe spannende periode: kijken of het lichaam het nieuwe ´onderdeel´accepteert. Vooral in het begin kan het lichaam het hart soms afstoten. Bij Remko gebeurde dat ook een paar keer, maar dat kon met medicijnen worden opgelost.
Door Marjon Busstra (gedeeltelijk overgenomen)
