Ik ben heel zuinig op mijn nieuwe nier!

In februari 2001 hoorde ik dat ik cystennieren had. In april 2002 begon ik met buikspoelingen, dat doe je s’nachts thuis.
Op een dag in het voorjaar van 2005 kwam s’morgens om 10 minuten voor 5 het verlossende telefoontje: er was een donornier voor me in Groningen!
Na van alles geregeld te hebben vertrokken we naar Groningen vanuit Apeldoorn. Na een aantal bloedonderzoeken ging ik om 11.15 uur naar de operatiekamer. Om 15.30 uur kreeg de familie bericht dat de operatie geslaagd was: alles was goed gegaan! Ze waren in het ziekenhuis gebleven en mochten om 18.00 uur even bij me. Alles was erg meegevallen al was ik nog wel wat misselijk.

Toen volgde er een week van spanning. Zal de nier gaan werken? Het was spannend voor iedereen. Voor de verpleging en de dokters, maar vooral ook voor mijn man, de kinderen en de rest van het “thuisfront”. En natuurlijk ook voor mij zelf!
Tussendoor nog weer eens spoelen, maar na 10 dagen deed de nier zijn werk, en hoe!
Op 1 juni mocht ik weer naar huis. Het gevoel wat ik toen had is niet te beschrijven en kun je ook niet overbrengen aan je man of kinderen. Vrij van alles!!
Niet meer spoelen, geen hele nachten vast zitten aan slangetjes. Weer kunnen plassen, je niet meer zo vreselijk moe voelen, alles is anders!
Zoveel dankbaarheid, zo gelukkig en blij! Al die liefde en steun van mijn man en familie en vrienden!
Natuurlijk is het eerste jaar ook wel spannend geweest. Ik heb nog 2 keer in het ziekenhuis gelegen met een virus. Vooral de 2^e keer was het heel ernstig en was een verblijf van 4 weken in het ziekenhuis nodig om er weer wat bovenop te komen.
Nu gaat het steeds meer de goede kant op, mede dankzij de hulp van dokters, zusters en het thuisfront. Fijn om een man en kinderen te hebben die je steunen door dik en dun.
Maar vooral dankbaarheid voor de persoon die mij een nier schonk!
Ik hoop er lang van te kunnen genieten en zal heel zuinig op mijn nieuwe nier zijn, dat beloof ik!

Dini ten Lohuis
Apeldoorn